W 1945 przeniósł się do Lublina. Organizował Katedrę Ekonomiki Rolnej Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej (później Katedra Ekonomiki i Organizacji Rolnictwa na Wydziale Rolniczym) i kierował jej pracami, również po przekształceniu Wydziału Rolnictwa w Wyższą Szkołę Rolniczą (1955). W 1946 mianowany profesorem nadzwyczajnym, pełnił funkcje dziekana Wydziału Rolniczego UMCS (1947–1948) oraz prorektora ds. nauki Wyższej Szkoły Rolniczej (1956–1957). Przeszedł na emeryturę kilka miesięcy przed śmiercią w 1960.

Był członkiem Komitetu Ekonomiki Rolnictwa Polskiej Akademii Nauk, członkiem Rady Naukowej Instytutu Ekonomiki Rolnictwa, członkiem Lubelskiego Towarzystwa Naukowego, prezesem lubelskiego oddziału Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego.

Był autorem szeregu prac z ekonomiki rolnictwa. W okresie międzywojennym zajmował się badaniami nad organizacją gospodarstw rolnych i zainicjował działalność inspektoratu gospodarstw małych przy Katedrze Ekonomiki Rolniczej Politechniki Lwowskiej. Inspektorat ten został włączony następnie do Lwowskiej Izby Rolniczej, a po utworzeniu Komitetu Organizacji Drobnych Gospodarstw przy Ministerstwie Rolnictwa i Reform Rolnych Romanowski stanął na jego czele (1934–1939).