Podobnie jak generałowie: Koniew, Rokossowski i Watutin prawidłowo wykorzystywał wojska pancerne Armii Czerwonej do osiagania operacyjnych zwycięstw.

Okres powojenny Po wojnie wyznaczony na dowódcę Nadbałtyckiego Okręgu Wojskowego kierował walką z partyzanckimi ugrupowaniami niepodległościowymi na Litwie i Łotwie. W 1954 otrzymał stanowisko głównego inspektora szkolenia Armii Czerwonej, a w 1956 został komendantem Akademii Sztabu Generalnego. W 1958 wyznaczony na stanowisko wiceministra obrony – szefa tyłów Sił Zbrojnych ZSRR. W 1961 wszedł w skład Komitetu Centralnego KPZR. Niezależnie od piastowanych stanowisk wojskowych i rządowych w latach 1948–1958 był deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR.

Autor książki Miasto nad Dnieprem (1965, wydanie polskie 1966), „Taki był początek wojny” (wydanie polskie 1972), „Tak wykuwaliśmy zwycięstwo” (wydanie polskie 1980), „Sławni dowódcy” (wydanie polskie 1989).

Awanse pułkownik – 29 listopada 1935 generał major – Uchwała Rady Komisarzy Ludowych nr 1959 z 12 sierpnia 1941; generał porucznik – Uchwała Rady Komisarzy Ludowych nr 2294 z 27 grudnia 1941; generał pułkownik – Uchwała Rady Komisarzy Ludowych nr 915 z 27 sierpnia 1943; generał armii – Uchwała Rady Komisarzy Ludowych nr 1285 z 17 listopada 1943; marszałek Związku Radzieckiego – 11 marca 1955.