Wired Equivalent Privacy (WEP) – standard szyfrowania stosowany w sieciach bezprzewodowych standardu IEEE 802.11. Standard ten powstał w 1999 roku.
W związku z popularyzacją sieci bezprzewodowych, zabezpieczenie transmisji informacji stało się sprawą priorytetową. Prace nad stworzeniem zabezpieczeń w technologii 802.11 doprowadziły w krótkim czasie do stworzenia standardu WEP (Wired Equivalent Privacy). Technologia ta została opracowana i opisana w klauzuli 8.2 standardu 802.11. Szyfrowanie WEP jest wykorzystywane przez urządzenia bezprzewodowe do ochrony danych przesyłanych za pośrednictwem nośnika bezprzewodowego, lecz informacje znajdujące się poza punktem dostępowym nie są chronione. Podczas fazy projektowania nastąpiło wiele pomyłek i błędów, a końcowy „gwóźdź do trumny” został wbity w 2001 roku, gdy podczas testów okazało się, że klucz kryptograficzny ma swoje wady. Warto jednak zrozumieć proces tworzenia kryptografii dla standardu WEP. Do ochrony danych w standardzie WEP wykorzystuje się algorytm RC4, który jest symetrycznym szyfrem strumieniowym z kluczem poufnym. Szyfr strumieniowy korzysta z ciągu bitów zwanych strumieniem klucza, które w połączeniu z komunikatem tworzą szyfrogram. W celu odkodowania wiadomości, odbiorca musi użyć identycznego strumienia do tego, który został użyty do zaszyfrowania wiadomości.