W celu przeprowadzenia ataku wystarczy znać pierwszy bajt zaszyfrowanej treści. W standardzie 802.11 jest używane kapsułkowanie LLC, w którym treść pierwszego bajta jest jawna i jest równa 0xAA, czyli pierwszy bajt nagłówka SNAP. Za pomocą prostej operacji XOR można w banalny sposób obliczyć z pierwszego bajta zaszyfrowanej wiadomości pierwszy bajt strumienia. Istnieje klasa kluczy generowanych według schematu (B+3):FF:N. Każdy słaby wektor IV jest wykorzystywany do ataku na konkretny bajt tajnej części klucza RC4. Klucz zaczyna się od bajtów o wartości zerowej i ze względu na to słaby wektor IV odpowiadający zerowemu bajtowi poufnego klucza ma formę 3:FF:N. Drugi bajt musi się równać 0xFF. Znajomość trzeciego bajta jest wymagana, jednak nie musi mieć określonej wartości. Standardowy klucz WEP składa się z 40 bitów, czyli 5 bajtów ponumerowanych kolejno od 0 do 4. Słabe wektory IV w sieci ze standardowym WEP muszą mieć pierwszy bajt z zakresu od 3 (B=0) do 7 (B=4), a drugi bajt – 255. Trzeci bajt ma znaczenie, ale nie musi mieć konkretnej wartości. W takich sieciach istnieje 5x1x256=1280 słabych wektorów IV.