Drugi, grubszy, wprowadzany krótkimi odcinkami w postaci węzłów, tworzy wzór.
W technice wytwarzania stosuje się dwa typy węzłów. węzeł symetryczny typu Giordi, nazywany smyrneńskim lub tureckim, w którym przędza owinięta jest wokół dwóch lub czterech nitek osnowy. węzeł asymetryczny typu Senneh, zwany perskim, który powstaje przez owinięcie przędzą jednej, dwóch lub czterech nitek, charakteryzuje kobierce produkowane w Persji i Indiach.
Końce wątków tworzących węzeł wyprowadzone na jedną stronę tkaniny, równo obcięte i rozwłóknione, tworzą wzorzystą okrywę runową. Runowa okrywa również odróżnia kobierce od gobelinów i ich współczesnych odpowiedników – kilimów grzebyczkowych.
Wykonanie kobierców jest bardzo czasochłonne. Na metrze kwadratowym trzeba ułożyć od 10000 do 400000 węzłów, w zależności od grubości nitek wątku na węzły i rodzajów węzłów. Duże kobierce wykonywane były przez kilka tkaczek nawet przez kilka lat.