Ciało tych zwierząt porasta krótkie, grube futro. Ma ono dwie warstwy: włosy okrywowe i podszerstek. Przeważają barwy brązowa, szara, żółta, też oliwkowa, jasnobrązowa, płowa, kremowa, biała. Charakterystyczny jest połysk, który może przybierać różne barwy, w tym złotą, brązową, zieloną, niebieską i fioletową. Wynika on z budowy włosów okrywowych. Proksymalnie są one cienkie, rurkowate, stając się dalej prostsze i szersze, w dalszym swym przebiegu spłaszczone z gładką powierzchnią, zmierzając do zaostrzonego końca. Wspomniane spłaszczenie ze zbitymi łuskami tworzy powierzchnię odpowiednią do odbijania światła, a ciasno ułożone naprzemienne jasne i ciemne warstwy umożliwiają interferencję fali świetlnej. Uzyskiwany w efekcie kolor zależy od liczby warstw i odstępu między nimi. Złotokretowate jako niewidome same nie widzą kolorów swych futer. Upakowanie łusek, którym zawdzięczają połysk, stanowi prawdopodobnie przystosowanie do życia w ciasnych podziemnych korytarzach. Pozwala oprzeć się tarciu i utrzymać futro w czystości. Postulowano, że połysk zwiększają oleiste wydzieliny zmniejszające tarcie podczas przebijania się przez ziemię, jednakże nie udowodniono tej hipotezy.