W 1994 ugrupowanie Gianfranca Finiego nawiązało współpracę z Forza Italia, stając się drugą siłą w centroprawicowej koalicji. Po wygranych przez Dom Wolności wyborach w 2001. lider Sojuszu Narodowego został wicepremierem w drugim rządzie Silvia Berlusconiego. 18 listopada 2004. objął dodatkowo tekę ministra spraw zagranicznych, oba stanowiska zajmował także w kolejnym gabinecie tego premiera do 17 maja 2006.
Zerwanie z nurtem postfaszystowskim doprowadziło do kilku niewielkich rozłamów w jego ugrupowaniu, m.in. w 2003 odeszła z niego Alessandra Mussolini. W 2008 Gianfranco Fini zgłosił akces swojej partii do Ludu Wolności. Po zwycięstwie tej formacji w przedterminowych wyborach parlamentarnych w tym samym roku został przewodniczącym Izby Deputowanych XVI kadencji.
W 2010 Gianfranco Fini opuścił Lud Wolności, powołując w parlamencie nową frakcję pod nazwą Przyszłość i Wolność. W 2013 jego partia startowała w ramach koalicji Z Montim dla Włoch, nie uzyskując jednak mandatów w Izbie Deputowanych. Gianfranco Fini znalazł się w rezultacie poza parlamentem. 16 marca 2013 nową przewodniczącą Izby Deputowanych została Laura Boldrini.