Historia Okres II Rzeczypospolitej Idee Kościoła Chrystusowego na ziemiach polskich pojawiły się pod koniec roku 1921 wraz z powrotem ze Stanów Zjednoczonych do rodzinnej Starowsi prekursora i pioniera ruchu, pastora Konstantego Jaroszewicza. Wkrótce zgromadził on liczącą kilka rodzin grupę sympatyków. W maju i we wrześniu 1923 przeprowadzono dwa pierwsze chrzty, a w Starowsi powstał pierwszy zbór. Działalność prowadzona była na Kresach Wschodnich głównie wśród ludności prawosławnej. Jesienią 1924 roku małżeństwo Jaroszewiczów przeprowadziło się do Kobrynia, gdzie powstało centrum misyjne.
W roku 1923 Jaroszewicz złożył wniosek o zalegalizowanie wspólnoty, lecz został on odrzucony. W 1926 roku, pomimo trudności czynionych przez Ludwika Szenderowskiego, zbory wspólnoty uzyskały legalizację lokalną, jednakże tylko na terenie województw wołyńskiego i poleskiego. W latach 30. zalegalizowano zbory również w innych województwach wschodnich. Do roku 1925 używano nazwy „Międzynarodowa Chrześcijańska Misja”, którą na konferencji w Kobryniu w roku 1926 zmieniono na „Misja Chrześcijan Ewangelicznych w Polsce”. Następnie w roku 1928 utworzono Zjednoczenie Kościołów Chrystusowych (ZKCh).