Był członkiem Zrzeszenia Studentów Polskich (1972–1973), Związku Nauczycielstwa Polskiego (1977–1980), a także Klubu Inteligencji Katolickiej (1978–1989). Od 1978 do 1980 współpracował ze Studenckim Komitetem Solidarności we Wrocławiu. W latach 1980–1981 pełnił funkcję rzecznika prasowego dolnośląskiej „Solidarności”, zasiadając w jej prezydium. W 1981 był delegatem na wojewódzki i na krajowy zjazd „Solidarności”. W stanie wojennym był poszukiwany listem gończym przez SB (m.in. z Władysławem Frasyniukiem i Józefem Piniorem) w tzw. sprawie 80 milionów zł dolnośląskiej „Solidarności”. W 1982 został aresztowany, a następnie internowany. Po zwolnieniu do 1989 pracował w różnych zawodach i miejscach, był m.in. zaopatrzeniowcem w Polskim Stowarzyszeniu Jazzowym, organizował lokale dla podziemnych pism „Z Dnia na Dzień” oraz „Komunikaty”.
Należał do założycieli Unii Demokratycznej, a następnie był członkiem Unii Wolności, w której pełnił różne funkcje (m.in. przewodniczącego regionu wrocławskiego). Bezskutecznie ubiegał się o mandat poselski w 1991 i 1997. W 2001 dołączył do Platformy Obywatelskiej.