W XIV wieku kolektorami świętopietrza w Polsce byli: Andrzej de Verulis (Andrzej z Veroli, 1325-1330), Piotra de Alwernia (Piotr z Owernii, 1325-1334), Galhard de Carceribus (Galhard z Carces, 1334-1342), Arnold de la Cancina (1344-1371) i Piotr syn Stefana (1373-74). Sporządzone przez nich sprawozdania dały historykom podstawę do przybliżonych obliczeń zaludnienia poszczególnych parafiiDenari Sancti Petri. O poborze Świętopietrza i zaludnieniu dekanatu zręcińskiego w XIV wieku..
Przeciwnikiem płacenia świętopietrza był m.in. Jan Ostroróg, twierdzący, że jest to wyraz ograniczenia suwerenności państwa polskiegoTadeusz Łepkowski, Słownik historii Polski. Warszawa 1973, s. 483.. Świętopietrze w formie trybutu lub czynszu przetrwało do reformacjiTadeusz Gromnicki, Świętopietrze w Polsce. Kraków 1908, s.13 – jego poboru zaniechano po 1555.
Świętopietrze jako danina zwyczajowa Pius IX w encyklice Saepe Venerabilis (5 sierpnia 1871)Vatican: "An ancient custom still alive today". nadał formalny charakter zwyczajowi przekazywania wsparcia finansowego Stolicy Apostolskiej przez laickich członków Kościoła łacińskiego oraz innych ludzi. Dziesięcina oddawana jest do lokalnych parafii lub diecezji, podczas gdy świętopietrze kierowane jest bezpośrednio do Watykanu.