Studia specjalistyczne kontynuował w latach 1977–1979 w Instytucie Teologii Pastoralnej Wydziału Teologicznego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, uzyskując doktorat z teologii pastoralnej po przedłożeniu dysertacji Katecheza rodzinna w twórczości Pierre’a Ranveza SI.
Pracował jako wikariusz w lokalii w Jejkowicach (1956–1957), w Parafii Trójcy Przenajświętszej w Bielsku-Białej (1957–1961) i w Parafii św. Pawła Apostoła w Pawłowie (1961–1963). W latach 1963–1966 był samodzielnym duszpasterzem w stacji duszpasterskiej Drutarnia-Brusiek i rektorem kościoła św. Jana Chrzciciela w Bruśku, a następnie przez kilka miesięcy 1966 wikariuszem Parafii św. Bartłomieja w Bieruniu Starym. W kurii diecezji katowickiej był latach 1966–1969 i ponownie w latach 1973–1977 diecezjalnym wizytatorem katechetycznym. Od 1966 równocześnie pełnił funkcję diecezjalnego duszpasterza młodzieży męskiej, a od 1973 do 1975 sekretarza I Synodu Diecezji Katowickiej. W 1974 został konsultantem ds. katechetyki redakcji „Gościa Niedzielnego”. W 1975 brał udział w przygotowaniach Synodu Prowincji Krakowskiej. W latach 70.