Tradycje leksykograficzne były obecne u starożytnych Greków i Rzymian, ale do XXI wieku przetrwało niewiele ich dorobku. Osiągnięcia w leksykografii miały również orientalne ośrodki naukowe: chińskie, indyjskie i arabskie, dokonania te nie miały jednak wpływu na rozwój słownikarstwa europejskiego. Leksykografia formująca się w epoce odrodzenia umotywowana była przede wszystkim wynalazkiem druku, koniecznością przekazania elicie europejskiej słownictwa języków klasycznych oraz ambicjami kształtujących się nowożytnych narodów. Słownikarstwo nowożytne zaczęło się od słowników dwu- i wielojęzycznych: w 1477 roku został wydany w Wenecji pierwszy dwujęzyczny słownik języków nowożytnych: . W XVII w. pojawiły się słowniki jednojęzyczne definicyjne, najwcześniejsze inicjatywy w tym zakresie należały do Włochów, którzy sporządzili opis normatywny języka włoskiego. Rozwój leksykografii nastąpił w XIX i XX w., pojawiły się wówczas słowniki etymologiczne, historyczne i frekwencyjne; upowszechniły się również słowniki rzeczowe (tematyczne).
Termin „leksykografia” jest pochodzenia greckiego. Synonimiczne określenie leksykografii to „słownikarstwo”;