Dzieje odkrycia gatunku W 1849 r., w dwa lata po odnalezieniu przez Waltera Mantella na Wyspie Północnej szczątków takahe północnego, na wyspie Resolution, u południowo-zachodnich wybrzeży Wyspy Południowej, łowcy fok odkryli na śniegu ślady jakiegoś dużego ptaka. Wytropili go, zabili i zjedli. Skórę, ze względu na ładne kolorowe pióra zabrali i sprzedali. Trafiła ona do rąk Mantella, podobnie jak inna, pochodząca z osobnika upolowanego w 1850 r. przez pewnego Maorysa z wyspy SecretaryŁawniczak Diana: Dwukrotna śmierć takahe, w: „Poznaj świat” R. XXII, nr 10 (263), październik 1974, s. 17–18. Poszukiwania podjęte przez Mantella nie przyniosły jednak rezultatów i gatunek uznano wstępnie za wymarły.
W 1879 r. na południowym krańcu jeziora Te Anau podczas polowania na króliki pies myśliwego schwytał w zaroślach i przyniósł swemu panu dużego, pięknie ubarwionego ptaka, który został rozpoznany jako takahe. Podjęte ponownie szeroko zakrojone poszukiwania doprowadziły jedynie do odnalezienia trzech niekompletnych szkieletów w kuchennych odpadkach Maorysów. Nadzieje odżyły w 1898 r., kiedy ptaka ponownie wytropił pies nad jeziorem Te Anau. W tym roku znaleziono łącznie 4 osobniki i uznano, że były to rzeczywiście ostatnie żyjące okazy.