Jej nazwa wzięła się od następcy Painlevégo, ministra wojny André Maginota, który oficjalnie zreferował opinii publicznej we francuskim parlamencie założenia taktyki, opartej właśnie o te umocnienia. W zamyśle jej projektantów i pomysłodawców miała ona być przeszkodą nie do pokonania dla ewentualnej agresji Niemiec na Francję i była klasycznym rozwinięciem zasad wojny pozycyjnej – francuska doktryna wojenna zakładała wyższość wojny obronnej nad działaniami ofensywnymi.
Podstawowe dane statystyczne thumb|Linia Maginota na mapie
Jej długość wynosiła około 450 km, a budowa pochłonęła blisko 2,9 mld franków. Składała się z blisko 600 głównych obiektów bojowych, ogółem zaś wybudowano około 5800 wszystkich typów fortyfikacji i umocnień.
Projekt i kształt fortyfikacji thumb|Fortyfikacje Linii Maginota w 1940