Po traktacie ryskim Chatyń znalazł się w granicach Białoruskiej SRR. W latach 1924–1927 należał do sielsowietu kamieńskiego w rejonie ziembińskim w okręgu borysowskim. Później włączono go do rejonu pleszczanickiego. Od 1938 roku znajdował się w granicach obwodu mińskiego. Kolektywizacją został objęty dopiero w 1935 roku. Wszedł wtedy w skład kołchozu, który obejmował także sąsiednie Mokrodź, Ławoszę i Sieliszcze.
Chatyń był pierwotnie szlacheckim zaściankiem, jednakże na skutek rewolucji rosyjskiej i późniejszej kolektywizacji uległ niemal całkowitej białorutenizacji. Według spisu ludności z 1926 roku tylko czterech mieszkańców przyznawało się do narodowości polskiej.
Pacyfikacja wsi
22 marca 1943 roku na szosie między Łohojskiem a Pleszczenicami sowieccy partyzanci urządzili zasadzkę na kolumnę samochodową kolaboracyjnego 118. batalionu Schutzmannschaft. W walce zginęło pięciu Niemców i Ukraińców, a trzech innych zostało rannych. Jednym z zabitych był kpt. Hans Woellke.