Sprzeciwia się w związku z tym apolinaryzmowi, który zakładał, że boska natura Jezusa dominuje nad jego ciałem, obejmującym sferę fizyczną i zmysłową, ale nie posiadającym duszyGrzegorz Strzelczyk Traktat o Jezusie Chrystusie, [w:] Dogmatyka. Tom 1, wyd. Biblioteka Więzi, Warszawa 2005, s. 321, 326-330, 473.
Ciało Chrystusa po zmartwychwstaniu nazywane jest w teologii katolickiej „chwalebnym” lub „uwielbionym” - dla pokreślenia jego transformacji i podlegania innym prawom, niż ziemskie (np. nagłe pojawianie się i znikanie, przenikanie przez przeszkody fizyczne)Zbigniew Danielewicz Traktat o rzeczywistości ostatecznej, [w:] Dogmatyka. Tom 6, wyd. Biblioteka Więzi, Warszawa 2007, s. 434.
Eucharystia jako Ciało Chrystusa W chrześcijaństwie od pierwszych jego wieków przyjmowano pogląd o realnej obecności Chrystusa w chlebie konsekrowanym podczas Eucharystii, wywodzony ze słów Jezusa „To jest Ciało moje” zapisanych w Nowym Testamencie. W XVI w. teolodzy protestanccy zaprezentowali stanowisko, iż obecność ta jest jedynie symboliczna (Huldrych Zwingli), czy też duchowa (Jan Kalwin). Sobór trydencki w 1551 orzekł w reakcji na Reformację, że „w Najświętszym Sakramencie Eucharystii zawarte są prawdziwie, rzeczywiście i substancjalnie ciało i krew wraz z duszą i Bóstwem Pana naszego Jezusa Chrystusa, a więc cały Chrystus”.