Nadciśnienie płucne (łac. hypertensio pulmonalis, używany jest skrótowiec PH od ang. pulmonary hypertension) – stan, w którym dochodzi do podwyższenia ciśnienia krwi w krążeniu małym. Prawidłowe wartości ciśnienia krwi w tętnicy płucnej wynoszą: ciśnienie skurczowe 18–25 mm Hg ciśnienie rozkurczowe 6–10 mm Hg ciśnienie średnie 12–16 mm Hg
W przypadku wartości ciśnienia średniego przekraczającego 30 mm Hg w czasie wysiłku w bezpośrednim pomiarze hemodynamicznym, lub ciśnienia średniego w spoczynku przekraczającego 25 mm Hg, rozpoznaje się nadciśnienie płucne.
Klasyfikacja Klasyfikacja z Evian z 1998 rokuRich S, Rubin LJ, Abenhail L, et al. Executive summary from the World Symposium on Primary Pulmonary Hypertension (Evian, France, September 6–10, 1998). A.P. Fishman, Clinical classification of pulmonary hypertension. Clin Chest Med 22 (2001), pp. 385–391. (zmodyfikowana w 2003 roku w Wenecji) wyróżnia pięć grup etiologicznych HP PDF: Tętnicze nadciśnienie płucne (arterial) idiopatyczne rodzinne związane z chorobą tkanki łącznej związane z wrodzoną wadą serca z przeciekiem lewo-prawo związane z nadciśnieniem wrotnym (ang.