W latach późniejszych w niewielkiej fabryce produkowano także cukierki, a następnie przekształcono ją w zakład włókienniczy. Pod koniec 1860, uruchomiono drogę Łódź–Rokiciny i Łódź–Brzeziny–Rogów, co miało wpływ na rozwój osady.
Dobra Dobieszkowskie od 1890 często zmieniały właścicieli. W 1890 r. kupił je łódzki przedsiębiorca przemysłowy, Juliusz Heinzel i dołączył na 12 lat do swego 35 ogromnego kompleksu łagiewnickiego. W 1902 dobra dobieszkowskie wraz z folwarkiem Imielnik trafiły w ręce Jana Kączkowskiego, który przeprowadził parcelację i stworzył przysiółki.
Działający we wsi zakład produkcyjny w 1922 przejęty został na sześć lat przez należący do rodziny Eitingtonów – stworzono wówczas „Spółkę Akcyjną Farbiarnia i Wykańczalnia Dobieszków”, a jej prezesem został Borys Eitingon. Uboczne położenie osady uniemożliwiło jednak rozwój fabryki.
Dobieszków pozostał w posiadaniu syna Jana Kączkowskiego, Jana Michała do 1940, kiedy zarekwirował go Komisariat Rzeszy do spraw Umacniania Niemczyzny.