Połączone siły Rosjan, dysponujących 22 okrętami (9 liniowców, 1 kecz bombowy, 3 fregaty, 5 mniejszych statków, 4 brandery – łącznie siłą 820 dział), wyruszyły w poszukiwaniu nieprzyjaciela z zamiarem doprowadzenia do rozstrzygającego starcia.
Spotkanie z flotą turecką thumb|260px|Starcie w cieśninie Chios: po lewej linia okrętów tureckich, z prawej – atakujące rosyjskie (mal. Jacob Ph. Hackert, 1772) 5 lipca 1770 Rosjanie napotkali sporo silniejszą flotyllę turecką zakotwiczoną wzdłuż wybrzeża wyspy Chios, w cieśninie dzielącej ją od lądu stałego, nieco na północ od zatoki Czeszme. Siły Turków pod naczelnym dowództwem admirała Hüsameddina paszy (jego podkomendnymi byli Hasan pasza i Dżafer bej) liczyły co najmniej 70 jednostek wyposażonych w 1430 dział. W skład tureckiej flotylli wchodziło 16 liniowców z takimi okrętami jak 84-działowy Burc-u Zafer, 60-działowy Rodos i flagowy 100-działowy Kapudan. Ponadto 6 fregat, 6 szebek, 13 galer i 32 mniejsze jednostki.
W czołowym szeregu pod komendą Hasan paszy rozstawiono najsilniejszych 10 okrętów liniowych (z artyleryjskim uzbrojeniem 70–100 dział), w drugim – 6 liniowców rozmieszczonych tak, by mogły prowadzić ogień przez luki w pierwszej linii. Dalsze pozycje zajmowały fregaty, galery i szebeki z pozostałymi statkami.