βραχυς brakhus „krótki”; -ουρος -ouros „-ogonowy”, od ουρα oura „ogon”.
Zasięg występowania Kuoka krótkoogonowa występuje nieregularnie w południowo-zachodniej Australii Zachodniej od wschodniej części Perth do Stirling Range i Green Range na wschód od Albany; także wyspy Rottnest i Bald.
Morfologia Długość ciała (bez ogona) samic 39–50 cm, samców 43–54 cm, długość ogona samic 23,5–28,5 cm, samców 25–31 cm; masa ciała samic 1,6–3,5 kg, samców 2,7–4,2 kg. Jej futro jest gęste, długie, szarobrązowe na głowie, rude na karku.
Ekologia Kuoka krótkoogonowa zamieszkuje lasy mangrowe. Prowadzi nocny, ziemny tryb życia, dzień spędzając w gęstych zaroślach. Na kontynencie żyją w grupach składających się z 12-36 osobników, natomiast na wyspie Rottnest zaobserwowano grupy liczące nawet 150 zwierząt. Jedna grupa zajmuje obszar około 6 ha.
Jest roślinożercą. Kuoki mogą wytrzymać tygodnie bez jedzenia, żywiąc się tłuszczem zgromadzonym w ich ogonach. Potrafią połykać pokarm, a następnie go zwracać i zjadać ponownie. Kuoki krótkoogonowe żyją około 5-10 lat, jednak w niewoli dożywają nawet do 14 lat.