Starożytni Grecy i Rzymianie zakładali winnice na podbijanych przez siebie obszarach w Europie, częściowo po to, by zaopatrzyć w wino własne oddziały. Najbardziej na północ wysuniętym punktem uprawy były Wyspy Brytyjskie. Wiele winnic zostało zniszczonych podczas najazdów m.in. Arabów, Wizygotów i Wandalów. Odrodzenie winnic nastało w epoce średniowiecza, kiedy to przy zakładanych klasztorach urządzano winnice, a mnisi doskonalili techniki uprawy i rozpoczęli selekcję odmian. Szczególnie wysoki poziom osiągnęły cysterskie klasztory w Burgundii i dolinie Renu. Równolegle rozwijały się świeckie winnice w okolicach Bordeaux, dostarczające wina na stoły angielskie.
W epoce wielkich odkryć geograficznych kolonizatorzy założyli pierwsze winnice na podbitych terenach. W 1521 albo 1522 Hernán Cortés zorganizował obsadzanie winoroślą ziem Meksyku i jeszcze w XVI wieku jej uprawę rozpoczęto w Kanadzie i Ameryce Południowej. W 1616 Holendrzy zawieźli winorośl do Afryki Południowej, a w 1788, wraz z Anglikami, pierwsze sadzonki trafiły do Australii.