Ludność ta posługuje się również malajskim Moluków Północnych, który niekiedy służy jako język ojczysty. W niektórych wsiach (mieszanych etnicznie) używane są inne języki (loloda, tobaru, tobelo). Galela bywa przyswajany przez inne grupy etniczne (w środowiskach wielojęzycznych) lub wykorzystywany jako język utworów literackich (w niektórych wsiach Tobelo). We wsi Tabobo galela w dużej mierze wyparł tradycyjny język pagu.
Jako pierwszy spośród etnolektów północno-wschodnich () został poddany szczegółowej dokumentacji lingwistycznej. W wyniku działalności holenderskich misjonarzy (od II poł. XIX w.) powstały materiały poświęcone temu językowi: dwa opracowania gramatyczne, słownik, przekłady literatury religijnej i zbiór baśni ludowych. Stał się zarazem jednym z pierwszych dość dokładnie opisanych języków papuaskich. Kolejne badania prowadzono w II poł. XX w., zwłaszcza pod auspicjami Summer Institute of Linguistics.
W języku indonezyjskim stworzono opracowanie gramatyczne Morfologi dan sintaksis bahasa Galela (1992). Dostępne są też pewne materiały tekstowe (O Galelaka yomatekebobicara, 1989), z tekstem indonezyjskim i angielskim. Bliżej opisano lokalny system orientacji przestrzennej, z uwzględnieniem innych języków regionu (Folk Orientation in Halmahera..., 1980).