Jest to pierwsza i najstarsza rodzina paralityczno-drgawkowych bojowych środków trujących. Pierwszym zsyntetyzowanym środkiem był GA (tabun) w 1936 roku. Następnie odkryto GB (sarin) w 1938 roku, GD (soman) w 1944 roku, a na końcu GF (cyklosarin) w 1949 roku. Na początku lat 50. USA rozpocczęły produkcję broni zawierającej sarin – , bomb lotniczych, pociskach artyleryjskich i min lądowych.
Zastąpienie atomu fluoru we fluorometylofosfonianach innym podstawnikiem powoduje zazwyczaj gwałtowny spadek toksyczności; podobna zależność dotyczy dimetyloamidocyjanidofosforanów (szeregu tabunu), gdzie kluczowa jest obecność grupy cyjanowej. Wynika to z faktu, że obecność odpowiedniej grupy (tzw. grupy odchodzącej, np. F lub CN) przy atomie fosforu jest niezbędna dla procesu fosforylacji enzymu, co stanowi mechanizm toksycznego działania tych związków. Prace nad stabilizacją tych substancji koncentrowały się na poszukiwaniu innych . Doprowadziło to (z wyjątkiem pochodnych ) do opracowania nowej grupy substancji – związków V, w których grupy te są bardziej rozbudowane przestrzennie. Ponadto opracowano czwartą generację BST, serię GV, która łączy lotność związków serii G z toksycznością przezskórną serii V.
Przypisy
en:Nerve agent#G-series