De successionibus (O spadkach), który zawierał także artykuł zatytułowany: De inventario (O inwentarzu). II De donationibus et testamentis (O darowiznach i testamentach). III De tutelis (O opiekach). IV De praescriptionibus (O dawnościach). V De magistratibus et iudiciis (O urzędach i sądach). VI De processu in causis civilibus (O postępowaniu w sprawach cywilnych), który zawierał także artykuł zatytułowany: De spoliato ante omnia restituendo (O przywróceniu przede wszystkim wybitego) oraz rozdział: De litis impensis (O kosztach sądowych) z odrębnie numerowanymi artykułami. VII. De finibus regundis (O ustalaniu granic).
Korektura pruska nie była zbiorem wyczerpującym i nie zastąpiła w pełni prawa chełmińskiego. Korekturę stosował Trybunał Koronny przy rozpatrywaniu apelacji szlachty pruskiej. W sądach koronnych Korektura pruska stosowana była pomocniczo, głównie w dziedzinie prawa spadkowegoZ. Zdrójkowski, Zarys dziejów prawa chełmińskiego 1233-1862. Studium na siedemsetpięćdziesięciolecie wydania przywileju chełmińskiego oraz lokacji miast Chełmna i Torunia, Toruń 1983, s. 57..