Z dokumentu wynika, że Stare Gliwice należały do parafii w Łabędach.
W następnych wiekach Stare Gliwice były podmiejską wsią. W 1670 roku zostały wykupione przez barona von Welczek, który rok wcześniej nabył stary zamek w Łabędach i tam ustanowił główną siedzibę rodu. W tym czasie wieś była bardziej związana z Łabędami, niż z Gliwicami. Wokół niej znajdowały się pola uprawne, stawy rybne, ogrody i chmielniki (plantacje chmielu). Część mieszkańców pracowała w pobliskim folwarku Gardel. Z tego czasu zachowały się: charakterystyczny, murowany z kamienia wapiennego budynek spichlerza (XVII wiek) oraz barokowa rzeźba św. Jana Nepomucena (II połowa XVIII wieku). Wraz z rozwojem miejscowego przemysłu wiele osób znalazło pracę między innymi w hucie „Hermina” w pobliskich Łabędach lub w hucie gliwickiej. Część mieszkańców zajmowała się furmaństwem dla lokalnego przemysłu, zaś od końca XVIII wieku pracami przy budowie, a następnie obsłudze Kanału Kłodnickiego.