Architektura wysokiego poziomu, HLA (skrótowiec od ang. high-level architecture) – ogólna architektura dla rozproszonych systemów komputerowych, ze szczególnym uwzględnieniem systemów symulacyjnych.
Ideą HLA jest, aby aplikacje programowe (symulatory komputerowe) mogły porozumiewać się między sobą niezależnie od tego, na jakiej platformie zostały osadzone. Komunikacją pomiędzy poszczególnymi aplikacjami zajmuje się infrastruktura uruchomieniowa – runtime infrastructure (RTI) – która pełni rolę podobną do usług systemu operacyjnego lub funkcji maszyny wirtualnej. Zapewnia między innymi: interoperacyjność powiązanych symulatorów możliwość wielokrotnego wykorzystania elementów systemów symulacyjnych rozdzielenie warstw elementów symulacyjnych i warstwy elementów pomocniczych środowiska.
Ogólny opis techniczny Prace związane z określeniem i przyjęciem nowego standardu Architektury Wysokiego Poziomu (HLA) rozpoczęto wraz z zatwierdzeniem DoD 5000.59-P, Modeling and Simulation Master Plan w Październiku 1995 r. w Departamencie Obrony USA.