W 1940 powrócił po raz kolejny do Argentyny, gdzie w 1946 wraz z kilkoma swoimi uczniami założył szkołę Altamira i ogłosił tzw. Biały Manifest (Manifiesto Blanco), gdzie stwierdzono między innymi, że „materia, kolor i dźwięk zespolone w ruchu, a w istocie ich jednoczesny rozwój, są fenomenem i tworzą współczesną sztukę” – tekst ten, stworzony wraz z grupą pisarzy i filozofów, uznawany jest za pierwszy manifest i program spacjalistów. W późniejszym czasie artysta uczestniczył w ogłaszaniu kolejnych manifestów oraz zajmował się piśmiennictwem z zakresu teorii sztuki. Fontana, podobnie jak inni spacjaliści, głosili zerwanie z tradycyjnym malarstwem i rzeźbą- postęp widzieli w tworzeniu przestrzennych dzieł sztuki z użyciem wszystkich dostępnych współczesnemu artyście środków.
Od 1958 Fontana rozpoczyna eksperymenty z formą polegające na tworzeniu obrazów przestrzennych, gdzie przestrzeń uzyskuje się poprzez dziurawienie i cięcie płótna oraz użycie drobnych przedmiotów. Efektem stosowania tej techniki jest cykl Quanta, gdzie dopuszczono także uczestnictwo widzów przy tworzeniu ekspozycji.