Nie został w Polsce do końca wojny północnej, lecz wyjechał do Danii, gdzie w 1659 kierował oblężeniem Kopenhagi.
Dzieła Dahlbergha, w tym rysunki przywiezione z Polski, zostały wydane w wielkiej księdze Samuela Pufendorfa sławiącej wojenne czyny króla Karola X Gustawa De rebus a Carolo Gustavo Sueciae Rege gestis, wydana w Norymberdze w 1696.
Pomimo swoich zasług Dahlbergh został zapomniany i długo nie otrzymywał awansu, pomimo swojego udziału w późniejszych wojnach. Otrzymał od króla Anglii Karola II Stuarta propozycję wstąpienia do niego na służbę, z której nie skorzystał. W 1676 otrzymał nominację na generalnego inspektora fortyfikacji i brał udział w późniejszych wojnach: wojnie pomiędzy Danią a Szwecją w latach 1675–1679 i w wojnie północnej, gdzie w 1701 kierował obroną obleganej przez Sasów Rygi (od 1696 był gubernatorem Inflant). Awansowany na feldmarszałka w 1693. Był też założycielem szwedzkiego korpusu inżynierów.
Linki zewnętrzne Grafiki i mapy Erika Dahlbergha w zbiorach Biblioteki Narodowej - wersja cyfrowa na Polona.pl
Kategoria:Szwedzcy marszałkowie polni Kategoria:Szwedzka szlachta Kategoria:Szwedzcy historycy Kategoria:Ludzie związani ze Złotowem Kategoria:Ambasadorowie Szwecji w Niemczech Kategoria:Szwedzcy kartografowie Kategoria:Urodzeni w 1625 Kategoria:Zmarli w 1703 Kategoria:Ludzie urodzeni w Sztokholmie