członów: przymiotnika *kobylьja „kobyla” i nazwy pospolitej *lǫka „łąka” z opuszczeniem jednej sylaby ze względów eufonicznych, *Kobylanъka – wyprowadzona od nazwy pospolitej *kobyla „kobyła” poprzez dodanie do niej formantu *-anъka. Nazwa niemiecka jest adaptacją fonetyczną pierwotnej nazwy słowiańskiej. Pierwsze jej poświadczenia pochodzą z XIII wieku.
Historia thumb|240px|Kościół pw. św. Antoniego z Padwy thumb|240px|Lipa „Wieniec Zgody” z 1460 roku Pierwsza wzmianka o wsi Kobylanka pochodzi z 1220 r. (lub jak podają inne źródła z 1233 r.), dokument jest związany z istniejącym już wówczas klasztorem cystersów w Kołbaczu, Kobylanka zaś była wsią przyklasztorną. Kolejna wzmianka o Kobylance pochodzi z roku 1304 i znajduje się w dokumencie dotyczącym rodziny książęcej i klasztoru cystersów w Kołbaczu. W 1304 roku książę szczeciński Otton I darował Kobylankę zakonowi cystersów w Kołbaczu (istnieje legenda jakoby cystersi wypasali na terenie Kobylanki konie, stąd nazwa Kobylanka). Gdy na Pomorzu Zachodnim w 1537 roku wprowadzono reformację, Kobylanka stała się częścią dóbr książąt zachodniopomorskich, a w 1648 roku elektorów brandenburskich. Wieś rozwijała się systematycznie przez cały XVIII wiek za sprawą intensywnej kolonizacji przeprowadzonej przez króla pruskiego Fryderyka Wielkiego.