thumb|Gechazi i syn Szunemitki, akwaforta Bernharda Rodego, ok. 1780 Gechazi (hebr. גֵּיחֲזִי) – postać biblijna ze Starego Testamentu, sługa proroka Elizeusza.
Po raz pierwszy pojawia się w historii o kobiecie z Szunem (2Krl 4,12-36). Gdy Elizeusz zastanawiał się, jak wynagrodzić gościnną Szunemitkę, Gechazi wspomniał iż jest ona bezdzietna. Prorok oświadczył jej wówczas, iż zostanie obdarowana synem. Kobieta rok później urodziła dziecko, które po niedługim czasu zmarło. Szunemitka udała się wówczas do proroka, prosząc o pomoc, Gechazi próbował ją jednak przepędzić. Prorok rozkazał mu udać się do domu kobiety i uzdrowić chłopca poprzez położenie swojej laski na jego czole. Sługa wrócił jednak oświadczając, iż jego działania okazały się bezskuteczne. Wtedy Elizeusz sam wskrzesił chłopca.
Ponownie postać Gechaziego pojawia się po wyleczeniu przez Elizeusza z trądu aramejskiego dowódcy Naamana. Gdy prorok odrzucił ofiarowane mu w podzięce dary, Gechazi podążył za Naamanem i skłamał, że jego pan zmienił zdanie, po czym sam przyjął dwa talenty srebra i dwie szaty2 Krl 5,23 Gechazi prosił o jeden talent srebra, lecz po namowach Naamana przyjął dwa. i zaniósł je w tajemnicy przed prorokiem do Ofelu.