Heraldyka miast w dużej mierze była związana z ich historycznym kontekstem i elementami architektonicznymi, które były odzwierciedleniem znaczenia obronności i tożsamości miast w średniowieczu. Barwa srebrna (biała) i czerwona często pojawiały się w heraldyce miast, symbolizując trwałość i siłę obronną. Czerwona barwa pola herbowego wskazywała na szczególną rangę miasta, którego herb został zachowany w dokumentach z okresu XVII wieku. Kamienna Góra, w 1515 roku, otrzymała przywilej stosowania czerwonego wosku, który był zarezerwowany dla pieczęci królewskich i cesarskich. Wizerunek herbu ukazywał rycerza skierowanego w lewo, trzymającego tarczę w lewej ręce, a w prawej uniesiony miecz. Po lewej stronie, na niebieskim tle, znajdował się mur obronny z krenelażem i bramą miejską, natomiast w tle widać było wieżę obronną. Tarcza herbu była podzielona na dwie części: prawą, białą na błękitnym tle, oraz lewą, białą (srebrną) na czerwonym tle. Wizerunek księcia, umieszczony w herbie, przedstawiał go jako obrońcę miasta, co miało na celu podkreślenie jego roli w zapewnieniu bezpieczeństwa mieszkańcom. Obecność murów obronnych oraz bramy miejskiej symbolizowała obronny charakter miasta. Brama była także znakiem praw miejskich, ponieważ pełniła funkcje celne i handlowe, stanowiąc centrum wymiany towarowej.