Dopiero w XVIII w. sytuacja ekonomiczna miasta zaczęła się poprawiać. Dalszą poprawę zaobserwowano w XIX w. W roku 1870 zburzono zabytkową Bramę Strzeszowską. W 1899 Trzcińsko uzyskało połączenie kolejowe z Pyrzycami i Godkowem.
W 1895 w okolicy miejscowy lekarz odkrył pokłady torfu borowinowego, dzięki czemu Trzcińsko stało się miejscowością uzdrowiskową. Założono pierwsze kąpielisko a następnie zakład leczniczy. Do zakładu tego przyjeżdżali chorzy z całej północnej Europy, a miasto otrzymało tytuł Zdrój.
Do II wojny światowej Trzcińsko było typowym miasteczkiem o funkcjach rolniczych, połowę powierzchni miasta stanowiły pola uprawne. Przejście frontu w 1945 spowodowały zniszczenia na poziomie 20%. Po 1945 uruchomiono młyn, tartak, zakład produkujący prefabrykaty budowlane, zakłady obsługujące rolnictwo wybudowano szkołę, bibliotekę i dom kultury. W 1948 zamknięto dom zdrojowy.
Demografia mały|Panorama starego miasta Struktura demograficzna mieszkańców Trzcińska-Zdroju według danych z 31 grudnia 2007:
thumb|center|Piramida wieku mieszkańców Trzcińska-Zdroju w 2014 roku
Architektura mały|Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy Zabytki chronione prawem w Trzcińsku: teren Starego Miasta z 1. połowy XIII w.zachodniopomorski WKZ, nr rej. 39 z dnia 22.04.1955 kościół pw.