Kleń charakteryzuje się także pewnymi subtelnymi różnicami w budowie ciała w zależności od środowiska, w którym żyje. W badaniach morfologicznych prowadzonych w różnych rejonach Europy zaobserwowano, że intensywność zielonego odcienia grzbietu może nieznacznie wzrastać w populacjach zamieszkujących wody o mniejszej przejrzystości, co stanowi adaptację do specyficznych warunków siedliskowych. Obserwacje te wskazują, że klenie wykazują elastyczność morfologiczną, co jest istotne dla ich przystosowania do zmiennych warunków hydrologicznych.
Odżywianie Ryba wszystkożerna. Wylęg zjada głównie wrotki i widłonogi, osobniki o długości od 10 cm zjadają przede wszystkim mięczaki, rośliny naczyniowe i mniejsze ryby, głównie świnki, płocie, kiełbie, ukleje oraz małe osobniki własnego gatunku.
Rozród Dojrzałość płciową samce osiągają w wieku 3–4 lat (>16 cm), samice w wieku 6–7 (>20 cm). Kleń jest rybą litofilną, trze się w kwietniu i maju w temperaturze powyżej 18 °C. Tarło odbywa się w samo południe. Samica składa około 60 tys. ziaren ikry na kilogram masy ciała. Ikra ma średnicę 1,5–2 mm i trzyma się podłoża za pomocą lepkich osłonek. Inkubacja trwa 3–6 dni. Wylęg ma około 5,5 mm, przy długości 1,5 cm wykształcają się płetwy, przy 3 cm ciało pokrywa się łuską.