W czasie wojny radziecko-fińskiej 1939–1940 dowodził 15 Armią. Od maja 1940 dowódca Charkowskiego OW, potem inspektor piechoty Armii Czerwonej. 4 czerwca 1940 roku został mianowany generałem porucznikiem. Od lipca 1941 do lipca 1945 dowódca Frontu Zabajkalskiego, będącego w tym czasie zapleczem infrastrukturalnym dla walczących wojsk Armii Czerwonej. 7 maja 1943 roku został mianowany generałem pułkownikiem. W lipcu 1945 został zastępcą dowódcy Frontu Zabajkalskiego (dowódcą mianowano Rodiona Malinowskiego) i wziął udział w operacji kwantuńskiej przeciwko armii japońskiej w Mandżurii. Od 1947 dowódca Zabajkalsko-Amurskiego Okręgu Wojskowego, a od 1949 zastępca dowódcy Leningradzkiego OW. W 1955 roku został przeniesiony do rezerwy.
Odznaczony dwukrotnie Orderem Lenina, trzykrotnie Orderem Czerwonego Sztandaru i raz Orderem Suworowa I klasy.
Przypisy
Linki zewnętrzne Życiorys (ros.)
Kategoria:Absolwenci Akademii Wojskowej im. M.