Pełni rolę amortyzatora zmniejszając uderzenia hydrauliczne.
Hydrofor przeważnie umieszczany jest w budynku lub w piwnicy budynku, aby uniknąć ryzyka zamarzania i nadmiernego nagrzewania się wody.
Pojemność zbiornika hydroforu i różnica ciśnień powinny być tak obliczone, żeby pompa nie była uruchamiana częściej niż 4 do 12 razy na godzinę (co 5–15 min), przy krótkich cyklach pracy pompa pracuje nieekonomicznie, ponadto styki i części mechaniczne presostatu ulegają szybszemu zużyciu. Pojemność zbiornika hydroforu oblicza się korzystając z monogramu, lub użycia wzoru:
gdzie: 1,2 i 4 – stałe uwzględniające martwą część zbiornika, – wydajność pompy agregatu [l/s], – czas pracy pompy [s], – najwyższe spodziewane ciśnienie w zbiorniku ustawiane za pomocą presostatu [m], – najniższe spodziewane ciśnienie w instalacji hydroforowej [m].
Zaletami wpływającymi na upowszechnienie się hydroforów są: niskie koszty budowy, utrzymania i obsługi.
Wadą hydroforów jest brak możliwości gromadzenia zapasów wody (na wypadek pożarów) oraz uzależnienie działania od dopływu prądu elektrycznego.
Kiedyś głównym urządzeniem dostarczającym wodę w gospodarstwach rolnych i domowych były instalacje hydroforowe.