W 1815 r. mianowano go pisarzem dopiero co utworzonego Sądu Najwyższej Instancji. Pozostał nim do 1838 r. W czasie obrad sądu sejmowego mającego na celu osądzenie członków Towarzystwa Patriotycznego pełnił funkcję zastępcy pisarza i później pisarza (po śmierci Klemensa Urmowskiego). W 1838 r. mianowano go sędzią Sądu Najwyższej Instancji, a niedługo potem (początek lat 40.) powierzono mu funkcje prezesa Trybunału Cywilnego w Kaliszu. Po przejściu na emeryturę przeprowadził się z Kielc do Warszawy i zamieszkał przy ulicy Krakowskie Przedmieście.
29 lipca 1823 r. car i król polski Aleksander I Romanow nadał Rzempołuskiemu szlachectwo Królestwa Polskiego z nowym herbem Prawomir i dewizą "Lex et labor". W 1836 r. wylegitymował się ze swojego szlachectwa. Rzempołuski dwukrotnie otrzymywał order św. Stanisława – po raz pierwszy III klasy, następnie II klasy. Wyróżniono go też Odznaką Honorową za "nieskazitelną służbę".
Utrzymywał bardzo dobre kontakty z hierarchią Kościoła Katolickiego, co chociażby widać po biskupach (i innych dostojnikach), którzy celebrowali prawie wszystkie ważne uroczystości w jego rodzinie. Jest to o tyle ciekawe, że niektórzy sugerowali (m.in. Feliks hr. Łubieński), że rodzina Rzempołuskich była pochodzenia żydowskiego i pod koniec XVIII w.