Amerykańsko-japońska współpraca kulturalna Jednak Beate kontynuowała rolę podtrzymywania japońsko-amerykańskich relacji kulturowych na przełomie kolejnych pięciu dekad. Począwszy od okresu powojennego, w 1947 przyczyniła się do wymiany kulturalnej pomiędzy Japonią, potem Azją, zachęcając władze japońskie do sprowadzania do kraju artystów, muzyków, tancerzy z niemal całej Azji. Jej życie koncentrowało się na podróżach między USA a Japonią, w celu realizacji swoich planów. Dzięki staraniom Beate, skrzypek Jascha Heifetz, pianista Artur Rubinstein i piosenkarz Fiodor Szalapin wystąpili także w Japonii.
Studenci japońscy, których nie stać było na kupno książek mogli czytać Marka Twaina, Hemingwaya, Tołstoja, Dostojewskiego czy innych pisarzy literatury zachodniej dzięki tej wymianie. Poza tym sami Amerykanie chcieli wiedzieć więcej o azjatyckiej kulturze.
Sirota wydała pierwszą edycję „Magazynu Sztuk Teatralnych” poświęconego Japonii. Pracowała wówczas na Uniwersytecie Columbia przy wdrażaniu programu wymiany kulturalnej japońsko-amerykańskiej. Ponadto pracowała jako tłumaczka dla Fusae Ichikawa, znanej japońskiej sufrażystki, stykając się z wpływowymi amerykańskimi osobistościami takimi jak "Ma" Perkins, Eleanor Roosevelt i prezydentem elektem Eisenhowerem.