W 1951 uzyskał na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika stopień doktora nauk historycznych na podstawie przygotowanej pod kierunkiem Stanisława Hoszowskiego rozprawy o rozwoju latyfundium arcybiskupstwa gnieźnieńskiego. Po krótkim okresie pracy jako asystent w Katedrze Historii Państwa i Prawa Polskiego został w 1951 przyjęty na aspiranturę (odpowiednik studiów doktoranckich) w partyjnym Instytucie Kształcenia Kadr Naukowych, gdzie w 1955 uzyskał tytuł kandydata nauk na podstawie rozprawy Położenie i walka klasowa chłopów w XVIII wieku w dobrach arcybiskupstwa gnieźnieńskiego. W 1956 uzyskał etat docenta w Instytucie Historii PAN, a w marcu 1959 podjął równoległą pracę na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W 1962 definitywnie zdecydował się na pracę w Instytucie Historii UAM. Profesorem nadzwyczajnym został w 1961, a zwyczajnym w 1968. Od 1971 był członkiem korespondentem, a od 1977 członkiem rzeczywistym Polskiej Akademii Nauk. Od 1984 przez kilka lat przewodniczył Komitetowi Nauk Historycznych PAN. W latach 1986–1989 był członkiem Ogólnopolskiego Komitetu Grunwaldzkiego.