Od 1909 był asystentem, później następcą Ludwika Rydygiera, docentem (od 1917), profesorem (od 1923), profesorem nadzwyczajnym (od 1934) na katedrze chirurgii Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, kierownikiem Kliniki Chirurgicznej UJK (od 1932), dziekanem Wydziału Lekarskiego UJK w latach 1937/1938. Prezes Towarzystwa Chirurgów Polskich, prezes lwowskiego Towarzystwa Lekarskiego, członek Międzynarodowego Towarzystwa Chirurgicznego oraz Międzynarodowego Komitetu i Międzynarodowego Towarzystwa Urologicznego.
Wprowadzał i upowszechniał pionierskie w Polsce metody chirurgicznego leczenia raka sutka, gruźlicy gruczołu sutkowego, stosowania operacji Thalmy w marskości wątroby, leczenia raka krtani, nerki wędrującej, chorób pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych. Pierwszy w Polsce (wraz z W. Brossem) wykonał lobektomię. Ogłosił ponad 40 prac z dziedziny chirurgii w prasie polskiej, niemieckiej i francuskiej.