Jakkolwiek zajmowane przejściowo przez Szwedów obszary Przesmyku do początku XVII w. formalnie pozostawały częścią Rosji. W 1610 Szwedzi zajęli teren Przesmyku i pewne inne obszary południowej Karelii oraz Ingrię, a w 1611 po półrocznym oblężeniu zdobyli Käkisalmi (szw. Kexholm). Stan ten usankcjonowany został pokojem stołbowskim (Stolbova) z 1617. Zajęcie przez luterańską Szwecję ziem karelskich spowodowało exodus karelskiej, prawosławnej ludności do innych części Karelii oraz Rosji. Swoje domy opuściło około połowy wszystkich Karelów. Największa część spośród nich, ok. 25–30 tys. osiadła w rejonie Tweru, tworząc grupę etniczną określaną mianem Karelów Twerskich. W latach 30. XX w. liczba Karelów rejonie Tweru była większa niż liczba Karelów w samej Karelii, co świadczy o skali migracji z początku XVII w. (W latach 1937–1939 w okolicy Tweru, noszącego wówczas radziecką nazwę Kalinin funkcjonował Karelski Okręg Narodowościowy).
W 1710 w czasie wojny północnej armia rosyjska odzyskała obszar Przesmyku, a oficjalnie pod władzę rosyjską powrócił on na mocy traktatu pokojowego z Nystad (fiń. Uusikaupunki) z 1721.