Rodzina borykała się z wieloma problemami natury finansowej (jednym z powodów był brak stałych dochodów z małego i biednego majątku ziemskiego). Adolf de Rochetin podjął się pracy nauczyciela języka francuskiego. Eugenia również postanowiła iść jego drogą, obejmując kierownictwo pensji dla panien w Pińczowie w Królestwie Polskim nieopodal majątków rodziny swojej szwagierki Emilii z Romanowskich).
Prawdopodobnie po powstaniu listopadowym przeprowadziła się do Warszawy, gdzie zamieszkała w pałacu Łubieńskich przy ul. Królewskiej. Tu zaczęła prowadzić ożywione życie towarzyskie – w jej salonach spotykała się elita stolicy Królestwa Polskiego (Łubieńscy, Grabowscy, Wielopolscy).
Z powodu paraliżu ciała została zmuszona do zmiany dotychczasowego trybu życia. Rozpoczęła pracę literacką. Do najbardziej znanych jej książek należą "Rozmówki francuskie" z 1840 r., które były wielokrotnie wydawane w XIX wieku i należały do podstawowych podręczników nauki tego języka wśród Polaków. Dokonała też wielu przekładów literatury pięknej. Już po jej śmierci zostały wydane w 1874 r. w Paryżu, kosztem jej brata Wiktora, "Principales Fêtes de Famille en Pologne".