Stamtąd przedostał się przez Anglię do Francji, gdzie 1 listopada 1918 został szefem Oddziału Organizacyjnego Armii generała Hallera.
11 kwietnia 1919 awansowano go na stopień majora. 2 sierpnia 1919 został mianowany szefem Sekcji „Z” w Departamencie I Mobilizacyjno-Organizacyjnym Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie, której zadaniem było „zjednoczenie Wojsk Polskich sformowanych za granicą z armią krajową” oraz „załatwienie wszystkich kwestii dotyczących likwidacji armii gen. Hallera, jako odrębnej armii sformowanej we Francji”Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 83 z 6 sierpnia 1919 roku, poz. 2939.. 11 czerwca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu podpułkownika, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii gen. Hallera. Pełnił wówczas obowiązki szefa Biura Prezydialnego Ministerstwa Spraw WojskowychDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 23 z 23 czerwca 1920 roku, poz. 595.. Latem 1920 pełnił służbę w Sztabie Armii Ochotniczej. Od sierpnia do grudnia 1920 pełnił funkcję szefa sztabu 2 Dywizji Piechoty Legionów i uczestniczył w wojnie z bolszewikami, gdzie m.in. walczył przeciwko 1 Armii Konnej Budionnego, pod Hrubieszowem, Grabowcem i Wójsławicami.