Stanowi wyznacznik tożsamości prowincjonalnej w zachodniej części Jawy. Pozostaje w powszechnym użyciu na poziomie regionalnym. Jest nauczany w szkołach w tej części Indonezji. Piśmiennictwo sundajskie obejmuje pewne gazety i czasopisma; istnieją też audycje radiowe i programy telewizyjne (np. wiadomości) w tym języku. Niemniej w publikacjach drukowanych zdecydowanie przeważa język indonezyjski, który dominuje w roli języka pisanego.
Słownictwo Podobnie jak w języku jawajskim i balijskim, słownictwo języka sundajskiego wykazuje znaczne zróżnicowanie w zależności od pozycji społecznej i wieku rozmówcy. Wyróżnia się trzy tzw. poziomy języka (): (halus) – język uprzejmy – język pośredni – język szorstki, prosty
Pismo thumb|Słowo „sunda” zapisane przy użyciu różnych systemów pisma thumb|Tablica Dinas Pariwisata dan Kebudayaan zawierająca zapis indonezyjski (łaciński) i sundajski Pierwotnie język sundajski był zapisywany alfabetem sylabicznym zwanym pismem sundajskim (), a w dalszym okresie nieco zmodyfikowanym pismem jawajskim, zwanym cacarakan. Wskutek oddziaływania kultury islamu (XV w.) wykształciła się praktyka użycia pisma arabskiego (). Wpływy te odcisnęły się również na leksyce i fonologii języka sundajskiego. Pismo łacińskie na Jawę przywieźli Holendrzy (XIX w.), razem z kolejną falą nowego słownictwa.