Marksizm stał się dla Jamesona żywą i otwartą metodą badawczą, a sam autor wyznaczył nowy kierunek rozwoju myśli marksistowskiej w Ameryce i z czasem na świecie. W swojej pierwszej dojrzałej pracy Marxism and Form (1971) Jameson przedstawił dialektyczne zależności między dziełem kultury a utopijną wizją artystyczną, odwołując się do Waltera Benjamina, Ernsta Blocha i Marcusego. The Prison-House of Language (1972) prezentuje natomiast immanentną krytykę formalizmu rosyjskiego i strukturalizmu francuskiego.
Jameson jest autorem myśli mówiącej, że łatwiej wyobrazić sobie koniec świata niż koniec kapitalizmu. W pierwotnym brzmieniu diagnoza ta odwołuje się wprost do „degradacji ziemi i przyrody”. Przywoływana chętnie przez Slavoja ŽižkaPo raz pierwszy: , jest wiązana z „wielką odmową” Marcusego jako utopijną negacją konsumpcjonistycznej kultury kapitalizmu.