System państwa totalitarnego miał bowiem pozostać nietknięty, przy ograniczeniu policyjnych represji, określanych jako błędy i wypaczenia słusznych założeń systemu monopartyjnej dyktatury bolszewików określanej przez nich jako dyktatura proletariatu.
Oznaczało to gwarancję bezpieczeństwa osobistego dla partyjnej nomenklatury, współpracowników i wykonawców woli Stalina – ludzi, których do władzy wyniósł terror lat 30. XX wieku. Jednocześnie oznaczało to też pozytywne zmiany dla milionów zwykłych ludzi w ZSRR i w podporządkowanych mu krajach satelickich. Chruszczow ogłosił amnestięAnne Applebaum, Gułag, Warszawa 2005, , s. 467 i następne.Aleksandr Sołżenicyn, Archipelag Gułag, Warszawa 1990, . dla milionów więźniów Gułagu i ograniczył system obozów koncentracyjnych (łagrów) – od tej pory trafiali do nich w zasadzie wyłącznie więźniowie kryminalni.
Rok wygłoszenia referatu stanowi też cezurę czasową początku destalinizacji w ZSRR, podczas której możliwe stały się publikacje utworów byłych więźniów obozów, jak np. Aleksandra SołżenicynaTaubman 2003, s. 525–528..
Nie wszyscy mieszkańcy państwa przyjęli treść referatu ze spokojem. W rodzinnym kraju Stalina i Berii – Gruzji – wybuchły czterodniowe zamieszki, podczas których protestujący domagali się rehabilitacji Stalina i odsunięcia od władzy ChruszczowaTaubman 2003, s.