Dowodem za tym, że deinonych używał przednich kończyn do łapania zdobyczy, jest duży wyrostek kruczy.
Szybkość thumb|Szkielety deinonycha (dalszy plan) i buitreraptora (pierwszy plan) w Muzeum Historii Naturalnej w Chicago Deinonych jest tradycyjnie przedstawiany jako bardzo szybkie zwierzę. Przeświadczenie to bierze się stąd, że początkowo nie znaleziono jego kości udowej i niezbyt dokładnie oszacowano jego prędkość biegu. John Ostrom ustalił, że stosunek długości kości udowej do piszczelowej nie jest tak ważny przy ustaleniu prędkości biegu, jak stosunek stopy do kości piszczelowej. U strusia wynosi on 85, u strutiomima 88, a u deinonycha tylko 48. Wynika z tego, że deinonych nie był tak szybki jak ornitomimozaury, a na pewno był wolniejszy od strusia. Niski stosunek wielkości stopy do wielkości kości piszczelowej jest u deinonycha częściowo skutkiem funkcji sierpowatego pazura (jak zasugerował Ostrom). Uznał on wszystkie te cechy – krótki palec u nogi z powiększonym pazurem, krótkie śródstopie itd. jako przystosowania do zadawania ciosów powiększonym pazurem kończyny tylnej. Ostrom uznał, że budowa nogi deinonycha jest złotym środkiem między szybkością a ilością zadawanych obrażeń. Uznał on również, że u deinonycha inne mięśnie mogły służyć do poruszania się, a inne do polowania.