Ma to daleko idące konsekwencje związane z bezpieczeństwem, gdyż w ten sposób dajemy użytkownikom możliwość wykonywania zadań z prawami kogoś innego, a w szczególności - roota. W typowym systemie uniksowym atrybuty setuid oraz setgid nadane są jedynie krytycznym aplikacjom, które zostały szczególnie uważnie zweryfikowane pod kątem odporności na różne ataki, np. poprzez przepełnienie bufora, aby mieć pewność, że wykonujący je użytkownik nie będzie w stanie wykorzystać ich do nieupoważnionego zdobycia jeszcze szerszych uprawnień. Dodatkowo, atrybuty te są ignorowane w odniesieniu do wykonywalnych skryptów powłoki.
Użytkownik, który uruchomił proces z nadanymi atrybutami setuid lub setgid, pozbawiony jest dostępu do prawie wszystkich operacji mogących w jakikolwiek sposób wpłynąć na jego pracę lub odczytać jego wewnętrzny stan. Nie może on stosować mechanizmu ptrace, manipulować zmienną środowiskową LD_LIBRARY_PATH definiującą ścieżki do bibliotek współdzielonych, ani wysyłać sygnałów do takiego procesu (wyjątkiem są tu sygnały emitowane przez terminal). Nie można także tworzyć obrazów pamięci takiego procesu (core dumps).