Następnie zajął się szkoleniem zespołów młodzieżowych Stali. W 1978 ponownie objął stanowisko trenera I drużyny i zdobył z nią 3. miejsce w 1979. W okresie 1980-82 został skierowany do Tunezji, gdzie trenował piłkarzy L’Etoile Sportive du Sahole Susa. Po zakończeniu kontraktu powrócił do Mielca na stanowisko kierownika wyszkolenia Stali. W latach 1986–1987 ponownie prowadził I drużynę Stali. Od 1990 zajął się juniorami Stali, z którymi czterokrotnie zdobył mistrzostwo okręgu rzeszowskiego oraz dwukrotnie 5. miejsce w finałach Mistrzostw Polski. Trenował także juniorów reprezentujących Okręg Podkarpacki w ogólnopolskich rozgrywkach o Puchar im. Kazimierza Deyny.
W latach 1975–1978 był wykładowcą w Punkcie Konsultacyjnym AWF w Mielcu. Organizował także kursy instruktorów piłki nożnej. Pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego Rady Trenerów Podkarpackiego OZPN w Rzeszowie. Za wybitne osiągnięcia w pracy trenerskiej odznaczono go m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką PZPN, Złotą Odznaką 75-lecia PZPN, Odznaką „Zasłużony Trener”, Złotą Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej”.