Ponieważ materiał był obszerny, wydawnictwo Stern zdecydowało o wydaniu go w formie książkowej pt. Christiane F. – Wir Kinder vom Bahnhof Zoo w 1979. Tekst dokumentuje wydarzenia od 1975 do 1978, kiedy Christiane miała 12–15 lat. Tekst ma postać narracji pierwszoosobowej, z punktu widzenia Christiane, jednak napisany został przez dziennikarzy występujących w funkcji ghostwriterów.. Inne osoby, takie jak matka Christiane oraz naoczni świadkowie nasilającej się fali narkomanii w Berlinie w tamtym czasie, również mają swoje miejsce w opowieści. Są to przyjaciele Christiane i inni uzależnieni. Równolegle opisywane są sceny w typowych miejscach narkotykowego świata Berlina.
Film W 1981 na podstawie książki powstał film My, dzieci z dworca Zoo w reżyserii Uli Edela (produkcja Bernd Eichinger, Hans Weth). Niemiecki tytuł brzmiał Wir Kinder vom Bahnhof Zoo, natomiast w krajach anglojęzycznych został skrócony do Christiane F.. Christiane nie wystąpiła w filmie, natomiast była konsultantką. Część zdjęć została zrealizowana w tych samych miejscach, które stanowią istotną część scenerii wydarzeń przedstawionych w książce (dzielnice Berlina takie jak Gropiusstadt, Bahnhof Zoo). David Bowie, ulubiony wokalista Christiane należący do czasu opowieści, pojawia się w filmie z prawdziwym występem.