Samice wytwarzają na drodze partenogenezy jaja, z których powstają larwy rabditopodobne, które zostają wydalone z kałem na zewnątrz lub mogą ponownie przedostać się do krwi przez błonę śluzową okrężnicy lub skórę okolicy odbytu i powtórzyć swój cykl życiowy.
Objawy i przebieg Niepowikłana węgorczyca ma przebieg bezobjawowy lub przebiega z bólami brzucha i objawami skórnymi, które są najbardziej charakterystyczne dla tej choroby. W przypadkach powikłanych występują: biegunka, wymioty, nudności, zapalenie jelita grubego, objawy krwawienia z przewodu pokarmowego. Wszystkie one mogą prowadzić do utraty masy ciała i wyniszczenia. Objawy ze strony układu oddechowego są rzadkie. U osób z obniżoną odpornością może doprowadzić do śmierci. Charakterystycznym objawem węgorczycy jest larva migrans – liniowe lub kręte, swędzące zmiany skórne (tzw. „pełzające zapalenie skóry”).
Rozpoznanie Jeśli nie obserwuje się charakterystycznych objawów skórnych na obszarze endemicznym, podejrzenie choroby może sugerować występowanie znacznej eozynofilii. Ostateczne rozpoznanie może postawić po stwierdzeniu larw (jaja nie występują wskutek wewnątrzjelitowego rozwoju larw rabditopodobnych) w kale.